Voor mij geldt een heel belangrijk woord… Verbeelding. Dat is wat je hier nodig hebt om goed met Chatgpt te kunnen werken. Maak eerst een duidelijk beeld voor ogen, fantasie of werkelijkheid. Maak dit daarna duidelijk in woorden zodat iemand anders, in dit geval ChatGPT, kunt verwoorden. Dat is de kern mijn verhaal… Verbeelding. Hieronder zal ik regelmatig een aantal pagina’s van mijn verhaal laten zien. Met een korte vertaling en daarna onderaan een voorbeeldig hoe sommige afbeelding met ChatGPT tot stand is gekomen . Komende tijd heel veel plezier met mijn verhaal.
Hallo, ik ben Arty.Terwijl ik schilder, dwaalt mijn hoofd vaak verder dan het doek voor me. Ik vraag me af hoe mijn muizenfamilie leeft, overal ter wereld. Wat dragen ze? Wat maken ze? Wat dromen ze?
Die nieuwsgierigheid begon klein, bij een hoed, een jas, een vreemd
patroon en groeide uit tot een verzameling verhalen over kleding, werk en avonturen. Elk kledingstuk vertelt iets over wie je bent, waar je vandaan komt en wat je doet.
In dit boekje neem ik je mee op reis langs muizen in verre landen. Soms zijn ze artiest, soms ontdekkingsreiziger, soms circusdirecteur...maar altijd zichzelf.
Mijn motto voor dit boekje is:
“Verbeelding is belangrijker dan kennis.
Kennis is beperkt.
Verbeelding omvat de hele wereld.”
Albert Einstein

Pagina 2 tik op de afbeeldingen om die te vergroten
‘Even voorstellen”
Van mijn jeugd kan ik me heel weinig herinneren, maar wel de beertjes. Die waren er altijd. Al vanaf mijn vierde verjaardag kreeg ik elk jaar een nieuw beertje van mijn ouders.
Geen gewone beertjes. Nee, deze kwamen van ver. Tijdens de vakantie in het buitenland kochten ze steeds dezelfde beertjes. Ze droegen kleding uit andere landen. Stoffen met vreemde patronen, knopen die ik nog nooit had gezien. Ik wist toen nog niet waar ze vandaan kwamen, maar ik voelde dat elk beertje een verhaal had. Ik praatte met ze. Ze luisterden.
En soms… sliepen ze naast me, met mijn speen veilig in hun buurt. Misschien begon daar mijn nieuwsgierigheid. Niet naar de beertjes zelf… maar naar de wereld die ze meebrengen. Toen ik ongeveer twaalf was, kreeg ik iets nieuws. Geen beertje dit keer, maar een fototoestel.
Vanaf dat moment ging ik alleen op pad, om de natuur te ontdekken. Ik liep langzaam en keek veel om me heen. Met fotografie ga je de dingen anders bekijken; je leert het verschil tussen ‘KIJKEN en ZIEN’.
Pagina 3 (verkorte versie)
Op een dag zag ik iets, wat ik nooit meer ben vergeten; een slak. Een gewone slak, maar met post op zijn huisje. Dat bleek de plaatselijke postslak te zijn. Van achter een gele paddestoel hield ik mijn adem in en drukte af. Vanaf dat moment ben ik met mijn camera regelmatig op stap gegaan.


Geen opmerkingen